Jaki jest mały münsterländer, a jaki wyżeł niemiecki długowłosy (langhaar)?
Najkrócej mówiąc: aktywny, wytrwały i z temperamentem – zarówno jeden, jak i drugi.
1) AKTYWNOŚĆ
Mały münsterländer to pies radosny i żywiołowy. Zawsze gotowy do podjęcia wszelkiej aktywności: biegania, brykania i hulania na świeżym powietrzu, zabawy z psami i z ludźmi, uprawiania rozmaitych psich sportów, a także wykonywania ćwiczeń, rozwiązywania zadań i podejmowania pracy węchowej. Ma wielki zapał i jest ogromnie wytrzymały, trudno go zmęczyć, nawet wielogodzinną aktywnością ruchową.
Wyżeł niemiecki długowłosy to pies równie radosny, ale spokojniejszy. Z wielką ochotą będzie eksplorować przestrzeń, zwłaszcza jeśli damy mu do dyspozycji otwarty teren: szerokie łąki, przestronne pola, rozległe tereny nadrzeczne. W lesie też się odnajdzie, ale jego żywiołem – jak zresztą każdego wyżła – są przede wszystkim otwarte, swobodne, niezurbanizowane tereny. Jest niesamowicie wytrzymały i wytrwały, może wędrować cały dzień, ale chętnie też wyśpi się na kanapie, z głową na ludzkich kolanach. Nadaje się do sportu, ale nie ma do niego takiego zamiłowania jak mały münsterländer.
2) CECHY MYŚLIWSKIE
Mały münsterländer należy do grupy wyżłów, ale nie jest to typowy wyżeł, tylko raczej wyżło-spaniel. Jako wyżeł wykazuje wprawdzie – zazwyczaj – skłonność do stójki (wystawiania zwierzyny), jednak nie jest to tak twarda stójka jak u innych psów z VII grupy. Cechy spaniela i płochacza odzywają się niekiedy dość silnie u psów tej rasy, przez co miewa skłonność do pogoni za zwierzyną, działania na własną łapę i samowolnego wypłaszania ptactwa.
Wyżeł niemiecki długowłosy to taki wyżeł-wyżeł. W naturze wyżła leżą tropienie i wystawianie, langhaar jest więc zarówno psem tropiącym, czyli przemierzającym teren wszerz i wzdłuż w poszukiwaniu śladów zwierzyny, jak i psem wystawiającym, czyli nastawionym nie tylko na szukanie, lecz także na znalezienie zwierzyny i wskazanie jej człowiekowi. Jako wyżeł charakteryzuje się wyraźną skłonnością do pracy w porozumieniu z człowiekiem i chętnie współpracuje z przewodnikiem w terenie, a jako pies myśliwski ma również bardzo czuły węch.
3) ZAMIŁOWANIE do WODY
Mały münsterländer to zazwyczaj wielki miłośnik wody – rzek, jezior, stawów, ale również bagnisk i mokradeł, a także morza. Pociąg do wody jest wrodzoną cechą psów tej rasy.
Wyżeł niemiecki długowłosy jest jeszcze większym wielbicielem wody pod każdą postacią – takiej do pływania, takiej do moczenia się, takiej do taplania się, do położenia się pośroku czy choćby tylko do moczenia łap.
4) STOSUNEK do OPIEKUNA
Mały münsterländer to rasa psów wyhodowanych do pracy w parze z człowiekiem. Jedną z istotnych cech psów tej rasy jest więc utrzymywanie stałego kontaktu z przewodnikiem, co przejawia się chęcią i gotowością do pracy z człowiekiem, ale również potrzebą stałego kontaktu z nim. W niemieckim wzorcu rasy opisuje się to słowami: „Orientierungsfähigkeit am Führer (teamfähig)”, co w angielskim przetłumaczone zostało na: „keeps close contact with his master (team spirit)”. W jedynym dostępnym polskim tłumaczeniu wzorca z 1987 r. cechy psychiczne niestety nie zostały uwzględnione. W praktyce cecha ta nie zawsze przejawia się z taką samą siłą. Duży wpływ na to ma historyczna już dolewka krwi płochacza, który jest dość samodzielnym psem.
Wyżeł niemiecki długowłosy to pies pozostający w stałej współpracy z przewodnikiem. W terenie ma większą potrzebę kontaktu z człowiekiem niż mały münsterländer i częściej niż on szuka u przewodnika wskazówek do działania, a także lepiej i chętniej z nim współpracuje. W domu nie musi leżeć na człowieku przez cały czas, zazwyczaj bez problemu zostaje sam, umie zająć się własnymi sprawami, ale ceni pieszczoty i spokojne bycie tuż obok opiekuna.
5) STOSUNEK do OBCYCH LUDZI
Mały münsterländer nie jest psem agresywnym, nie jest też psem obronnym ani stróżującym, ale cechuje go jednak dość silny terytorializm. Oznacza to, że zazwyczaj jest pozytywnie nastawiony do obcych ludzi, życzliwie podchodzi do nieznajomych, a podczas spacerów, na ulicy, w miejscach publicznych czy na wystawach przeważnie lubi głaskanie albo co najmniej dobrze znosi i wita się z nieznanymi osobami, machając ogonem. Rzadko bywa nieufny. Obejmuje jednak w posiadanie swój teren i teren wyznaczany przez mienie swojego właściciela i swojej rodziny: będzie pilnować domu, mieszkania i posesji, groźnie szczekając na obcych. Broni również samochodu, namiotu, obozowiska, nie pozwalając się zbliżyć obcym ludziom ani psom. W podobny sposób może bronić właściciela i rzeczy swojego właściciela, także w miejscu publicznym, takim jak wystawa, restauracja, kemping.
Wyżeł niemiecki długowłosy to pogodny, łagodny i przyjacielski pies, pozytywnie nastawiony do świata, ludzi i zwierząt. W przeciwieństwie do małego münsterländera zazwyczaj nie wykazuje oznak terytorializmu, rzadko kiedy odszczekuje intruzów, przychylnie wita gości. Bywa jednak mniej ufny niż mały münsterländer i nie klei się do obcych tak jak on. Jest przyjaźnie nastawiony, ale zachowuje stosowny dystans, szczerym uczuciem i oddaniem obdarzając tylko opiekuna i jego najbliższych. Więź, jaką tworzy z opiekunem, pozwala mu rozpoznać prawdziwe zagrożenie, a utrzymywanie emocji na wodzy – zareagować adekwatnie do sytuacji.
6) STOSUNEK do INNYCH ZWIERZĄT
Zarówno mały münsterländer, jak i wyżeł niemiecki długowłosy, to pies bezkonfliktowy – nie ma w nim agresji ani w stosunku do ludzi, ani w stosunku do psów, ani w stosunku do innych zwierząt towarzyszących człowiekowi. Są to jednak psy ras myśliwskich i jako takie wykazują się skłonnością do polowania na zwierzynę łowną lub to, co postrzegają jako zwierzynę łowną.
7) SZATA
Mały münsterländer i wyżeł niemiecki długowłosy (langhaar) mają półdługą, przylegającą sierść, tworzącą piękne pióro na ogonie, portki na tylnej stronie ud i przednich łap, lekką kryzę wokół szyi i urocze proste lub z lekka falujące frędzle na uszach. U małych münsterländerów sierść okrywowa może być z podszerstkiem lub bez podszerstka, u langhaarów powinna mieć podszerstek. W praktyce oznacza to, że u małych münsterländerów spotyka się dwa typy szaty: krótszą, przylegającą, bez podszerstka i dłuższą, zwykle nieco falującą, z podszerstkiem, u langhaarów tylko ten drugi rodzaj szaty. Właściwie żywione i pielęgnowane psy na co dzień w zasadzie nie gubią sierści. Tracą ją jedynie w trzech sytuacjach: podczas wiosennego i jesiennego linienia (jak większość psów), kiedy znajdują się pod wpływem stresu (np. podczas wizyty u weterynarza) i kiedy mają kłopoty ze zdrowiem (np. alergia pokarmowa, inwazja pasożytów wewnętrznych, choroba). Sierść psów obu tych ras jest miękka i przyjemna w dotyku, ponadto ma cenną dla człowieka właściwość: jest niemal całkowicie pozbawiona dość charakterystycznego psiego zapachu.
Maść (ubarwienie) małego münsterländera to rozmaite wariacje bieli i brązu w różnych odcieniach: od płaszczowego (brązowy płaszcz okrywający grzbiet od nosa aż po nasadę ogona, zazwyczaj z bielą w dolnych partiach ciała) oraz ciemnobrązowego deresza, przez różne wersje jasno- i ciemnobrązowej, kasztanowej, jasno- i ciemnoczekoladowej dropiatości, piegowatości i łaciatości na białym tle, po czystą biel z pojedynczymi brązowymi lub czekoladowymi łatami. Langhaar występuje we wszystkich opisanych wyżej wersjach kolorystycznych oraz w jeszcze jednym umaszczeniu, właściwym mu i dla niego charakterystycznym: litym brązowym (bez żadnych białych dodatków lub z nielicznymi odmianami w postaci strzałki na głowie, białej plamki na pyszczku czy krawatki na piersiach) w odcieniach od mlecznoczekoladowego, przez ciemniejszy lub jaśniejszy głęboki brąz, po nasycony kasztanowy, często ze złotawymi refleksami na uszach. Taki głęboki brąz to niejako sztandarowe umaszczenie wyżła niemieckiego długowłosego. Natomiast swego rodzaju wizytówką małego münsterländera jest cała brązowa głowa bez jakichkolwiek białych dodatków. I małe münsterländery i langhaary mają brązowe oczy i brązowe nosy.